eventhorizon.

Wszystkie projekty

Publiczne repozytorium

Czarna dziura w czasie rzeczywistym

Ray tracer czarnej dziury Schwarzschilda w czasie rzeczywistym w WebGPU: zakrzywione światło, pierścień fotonowy i dysk akrecyjny z beamingiem Dopplera i grawitacyjnym przesunięciem ku czerwieni, a do tego przełączniki, które pokazują, co wnosi każdy efekt.

Orbita wokół czarnej dziury, potem beaming Dopplera i soczewkowanie wyłączane i włączane suwakiem podziału.

Bez WebGPU demo liczy obraz wolniej na procesorze, w Web Workerach. Interfejs demo jest po angielsku. Nagranie z repozytorium, bez dźwięku.

Po co to zrobiłem.

Moja codzienna praca to oprogramowanie generujące schematy jednokreskowe stacji elektroenergetycznych wysokiego napięcia: Angular i rysowanie diagramów na froncie, Java 21 i Quarkus na back endzie. Ten projekt to celowa zmiana skali: jedna scena, jedno równanie i wynik, który mogę sprawdzić z podręcznikiem.

To także samodzielny test trzech rzeczy, które chciałem zrobić od początku do końca: całkowania numerycznego, programowania GPU i teorii barw. Każdy piksel musi zgadzać się z ogólną teorią względności, więc wynik łatwo sprawdzić i trudno sfałszować. Dlatego projekt ma referencyjny integrator w float64, z którego korzystają testy, porównania GPU z procesorem i tryb bez WebGPU.

Sprawdź w demo.

Demo to obraz czarnej dziury i panel z zakładkami Controls i Physics.

Orbita
Przeciągnij po obrazie, żeby obracać i przechylać kamerę. Kółko myszy zmienia odległość, a Home resetuje widok.
Co wnosi każdy efekt
W grupie Physics effects wyłącz Gravitational lensing, Doppler beaming, Gravitational redshift albo Higher-order images. Bez soczewkowania promienie są proste, a dziura to ciemna kula.
Porównanie z pełnym modelem
Włącz Compare with the full model i przesuwaj Divider position: po lewej widać wybrane przełączniki, po prawej pełny model.
Nakładki
W grupie Overlays włącz Photon sphere, Innermost stable orbit i Shadow edge. Legenda pod obrazem nazywa każdą linię.
Dysk i obraz
Suwaki Peak temperature, Outer radius, Exposure i Bloom zmieniają dysk i obraz. Domyślne 6500 K i -1,5 EV zachowują gradient i stronę z beamingiem.
Link i fizyka
Adres strony trzyma cały stan widoku, więc link odtwarza ten sam obraz. Zakładka Physics pokazuje każde równanie z odnośnikiem do wyprowadzenia.

eventhorizon.adrianturbinski.pl

Trzy trudne miejsca.

Każda decyzja ma w repozytorium swój ADR, razem z alternatywami, które przegrały.

  • Jedno równanie, jeden integrator, referencja w float64.

    Ray tracer całkuje metodą RK4 wektorowe równanie geodezyjne, z krokiem skalowanym promieniem. Wybrany wariant trzyma krawędź cienia o ponad trzy rzędy wielkości poniżej celu 1e-4 przy około 108 krokach na promień. Shader liczy we float32 i jest porównywany z referencją w float64 oraz z własnym bliźniakiem na procesorze (Math.fround), co pokazuje, że pozostały błąd to zaokrąglenia, a nie błąd przy przenoszeniu kodu.

    Cena: promienie w odległości poniżej 0,02 od krytycznego parametru zderzeniowego okrążają dziurę i kończą w kierunku zależnym od ostatnich cyfr, więc float32 nie może się tam zgadzać z float64. Zestaw porównawczy je pomija i mówi o tym wprost.

    Przegrały: forma Bineta, forma hamiltonowska (osobliwa na horyzoncie i biegunach) i integrator symplektyczny (RK4 daje tę dokładność prostszym kodem).

    ADR 0002 na GitHubie
  • Jeden znak decyduje, która strona dysku jest jasna.

    Promienie biegną wstecz od kamery, więc foton porusza się w kierunku przeciwnym do stycznej, którą śledzę. Zły znak momentu pędu zamienia jasną i ciemną stronę dysku, a obraz nadal wygląda wiarygodnie. Znak ma ręcznie policzone testy i test fizyczny: strona zbliżająca się do kamery musi wyjść jaśniejsza i bardziej niebieska. Jeden czynnik g obejmuje przesunięcie grawitacyjne, dopplerowskie i dylatację czasu, a dwa przełączniki mnożą go przez różne jego części.

    Cena: „Doppler beaming” wyłącza razem beaming i poprzeczną dylatację czasu, a tekst pomocy to zaznacza.

    Przegrały: jeden przełącznik „relatywistyczne przesunięcie” oraz moment pędu liczony z kierunku fotonu do przodu bez odwrócenia znaku.

    ADR 0007 na GitHubie
  • Gwiazdy przy silnym soczewkowaniu.

    Gwiazdy wypieczone w cubemapie rozmywają się, gdy soczewkowanie je powiększa, więc liczę je osobno dla każdego promienia w jego końcowym kierunku. Gwiazda przy pierścieniu staje się łukiem, gdy kumuluje się losowe przesunięcie podpikselowe. Po drodze wyszedł błąd: sprzętowe filtrowanie cubemapy zwracało połowę wartości przy krawędzi ściany i rysowało ciemne linie na filmie podglądu.

    Cena: wyszukanie gwiazdy to dziewięć haszy komórek na każdy promień, który dotarł do nieba.

    Przegrały: gwiazdy wypieczone w cubemapie (przy pierścieniu byłoby rozmycie zamiast łuków) i cubemapa 1024² z mipmapami (cztery razy więcej pamięci bez zysku na gładkiej mgławicy).

    ADR 0012 na GitHubie

Liczby.

Tylko to, co zmierzyły skrypty z repozytorium.

12,1 ms
Czas GPU na klatkę w 1920 na 1080 na RTX 3070 Ti Laptop (Chrome 154, Windows), mediana z 120 klatek orbity: 66 klatek na sekundę. Intel Iris Xe: 136,6 ms, a 17,7 ms (62 klatki na sekundę) przy dynamicznej rozdzielczości w skali 0,35. Cele: 60 na średniej klasy dyskretnym GPU, 30 na zintegrowanym.
4096
Wszystkie 4096 promieni z zestawu porównawczego kończą się tak samo na GPU i w referencji float64, na RTX 3070 Ti, Iris Xe i programowym SwiftShader. Kierunki końcowe różnią się najwyżej o 1,6e-4 rad, przy tolerancji 1e-3.
3,7e-8
Błąd krytycznego parametru zderzeniowego z bisekcji dla obserwatora w odległości 10, przy limicie 1e-6.
0,017
Najgorsza średnia różnica (skala 0 do 255) między obrazem z procesora a obrazem z GPU w dziewięciu scenariuszach, na adapterze programowym. Tolerancja 0,25.
2,6 s
Pełny obraz 512 na 512 bez WebGPU na ośmiu workerach (mediana pięciu ładowań), na jednym workerze 13,0 s. Maszyna była obciążona, więc czasy są zawyżone.
797
Testów jednostkowych w aplikacji i 97 dla skryptów, plus 89 testów Playwright, przy pokryciu linii 98,8%. Lighthouse: dostępność, dobre praktyki i SEO po 100. Wydajność od 75 do 88 na adapterze programowym i od 90 do 96 na ścieżce procesora, na zajętej maszynie.

Pomiary z 2026-10-10 na jednym laptopie: Intel Core i7-12700H pod WSL2, z Chromium 153 dla procesora i adaptera programowego SwiftShader oraz Chrome 154 na Windowsie dla GPU: NVIDIA GeForce RTX 3070 Ti Laptop i Intel Iris Xe.

Pliki z wynikami w bench/results

Czego nie ma.

Z opcjonalnych dodatków zbudowałem tylko sprawdzenie ugięcia całkami eliptycznymi.

Kerr i swobodnie spadający obserwator
Oba były opcjonalne. Każdy wymaga własnych równań, porównania z referencją i ADR, a tryb bez nich osłabiłby tezę, że każdy piksel zgadza się z teorią.
Prosty dysk
Cienki, nieprzezroczysty, świeci izotropowo, bez pociemnienia brzegowego, poprawki Page’a i Thorne’a oraz światła wracającego na dysk. Grube dyski i dżety są poza zakresem.
Tone mapping ACES
ACES spycha bardzo gorące obszary do bieli i może przesunąć odcień. AgX poradziłby sobie lepiej, ale jego referencja nie ma licencji.
Obraz bez WebGPU
Stałe 512 na 512, jeden promień na piksel, bez akumulacji. Nakładki sfery fotonowej i ISCO są wtedy wyłączone.
Jeden laptop
Liczby ze sprzętu pochodzą z jednego laptopa z mocnym GPU, a cel 60 klatek dotyczy średniej klasy karty. Wzorce testów wizualnych pochodzą ze SwiftShadera. Nie próbowałem innych GPU, Firefoksa ani Safari.

Co dalej.

Najpierw Kerr, jako osobny tryb, z referencją na procesorze przed shaderem. Potem testy wizualne na sprzętowym GPU w CI i nowe nagranie dema na innych adapterach.

ADR 0017: pominięte dodatki

Technologie

  • Angular
  • TypeScript
  • WebGPU
  • WGSL
  • NgRx
  • SignalStore
  • Signals
  • Web Workers
  • Playwright
  • GitHub Actions
  • Obsługa klawiaturą

Porozmawiajmy o roli.

contact@adrianturbinski.pl

Napisz, jaki to zespół, jaki produkt i jaki stack.

Masz projekt do zrobienia? Jest też edycja dla klienta.